ME

First trip to PA

posted on 21 May 2012 22:46 by thunnie  in ME

*ขนมาจากบล็อคเก่า

 

LIVING IN THE PA #1 posted on 08 Mar 2010 08:22 by xxx  


 

 

กลับมาสู่โหมดไดอารี่ซะที... หลังจากเวิ่นเว้อและเครียดเรื่องผู้ชายมานาน ต่อไปนี้คงไม่มีเวลาโหลดอะไรดูอย่างเคยแล้วล่ะ คงต้องอาศัยดูจากคุณท่อ (youtube) อย่างเดียว ความจริงก็เริ่มขี้เกียจโหลดแล้วล่ะ เมื่อก่อนโหลดอะไรมาส่วนใหญ่ก็ดูรอบสองรอบแล้วก็ไรท์ พอไรท์เก็บก็ไม่ได้เปิดดูอีก หรือนานๆทีจะขุดแผ่นมาเปิดสักครั้ง (นานมากกกกกกกกกกกก) คราวนี้คงได้ห่างจากผช อย่างจริงจังซักที ฮ่าๆๆ

 

เอาล่ะมาบันทึกเรื่องราวการผจญภัยไปเมกาของเราซะที ออกเดินทางวันศุกร์ที่ 5 มี.ค. ตอน 22:15 น. ไฟลท์ KE 652 (คุ้นๆมั้ย ฮ่าๆๆ ไฟลท์เดียวกับที่ลูกชายนั่งมาเลย) ไปถึงสุวรรณภูมิสองทุ่มเศษๆแล้วก็เช็คอิน เหมือนจะเรียบร้อยนะแต่ชั่งน้ำหนักกระเป๋าไม่ผ่านอะ เกินไป 3 โลฯ เลยต้องเอาพวกของกินออก (กะไม่ซื้อไรกินเลยว่างั้น เก็บตังไปช้อปที่เกาหลีอย่างเดียว ฮ่าาาา) ตอนลาป๋ากับแม่ก็จะเกือบจะร้องอยู่ แต่ฮึ้บไว้ เป็นไรมากปะเนี่ยกุ เฮ้อ ฟอร์มจัดจริงๆเล้ยยย น้องชายคนที่สอง (ยุ้ย) มาส่งกะเค้าด้วย มาเป็นตัวแทนอีน้องชายตัวจริงที่มัวแต่แก้วิชาที่สอบไม่ผ่าน ทำไมน้องตูโง่ยังงี้เนี่ย พอเช็คพาสปอร์ตเข้ามาแล้วก็ไปซื้อของกินที่ป้าแอน ใช้เงินดอลครั้งแรกที่เมืองไทยเลยแฮะเรา ทั้งๆที่ยังอยู่ไทยแต่ไม่มีเงินไทยติดตัวซักบาท หมดไป $5 แค่เป็บซี่กับฮอทด็อก แพงชะมัด กินเสร็จแล้วก็ไปขึ้นเครื่อง เรากับเอ้นั่ง 36 C กับ D โบว์แพรนั่ง 37 ข้างหลังพวกเรา ตอนอยู่บนเครื่องว่างโคดไม่มีไรทำ นอนก็ไม่สบายเลยอะ นั่งหลับๆตื่นๆ 4 ช.ม. จนถึงเกาหลี มาถึงตอนเช้าๆดิวตี้ฟรียังไม่เปิดเลย คนโล่งมาก แบบสนามบินเพิ่งเปิดไง ฮ่าๆๆ ตลกดีแฮะ เพิ่งเคยเห็นสนามบินคนร้าง มาเกาหลีใต้เป็นครั้งแรกแต่ไม่ได้ออกไปสัมผัสเลยอะ ต้องรอต่อเครื่องไปนิวยอร์คอีก

 

นั่งรอเวลาเครื่องออกไปนิวยอร์คที่อินชอน

 

ตอนระหว่างรอเครื่องก็เปิดเน็ตเล่น เน็ตของ naver ที่เกาแรงดีจังอ่า ชอบมากกกกกเลยยยย แอบโหลด ผช มาดูได้นิดนึง (ยังมิวายมาโหลดดูอ่านะ) แอบเช็คข่าวคอน mnet แล้วช็อคแรงงง ไม่ใช่เพราะ oneday มา แต่เพราะ "แดกุกนัมอา" (D-NA / The Boss) จะมาเนี่ยดิ วงใหม่ลูกชายชั้น ฮือ ทำไงดี เห็นว่าเพิ่งเดบิวต์(อีกรอบ) ใหม่ๆ เลยไว้ใจ กะจะไปเจอน้องที่เกาหลีทีเดียว ที่ไหนได้ แงงงงงงงงง อย่าอยู่หลายวันนะลูก แม่เสียดายยย อยากเจอลูกชายใจจะขาดดด เด็กกะหล่ำไรท์ซิ่งฮยอนชอลของม๊าาา อย่าเพิ่งลืมกันนะฮยอน น้องอุตส่าห์จำเราได้แล้วเชียว ฮืออออ อยากเจออีกไวๆอ่าาาา อีก 3 เดือนๆๆๆ รอก่อนนะ เดี๋ยวเอาขนมไปฝากเยอะๆเลย

 

นอกเรื่องอีกแล้วเรา ฮ่าๆๆ เพ้อไปเรื่อง ผช จนได้ เล่นเน็ตเสร็จก็ปิดเโน้ตบุ้คไปเดินดิวตี้ฟรีเล่น ตอนนี้คนเยอะแล้ว เดินจากเกท 9 จนเกือบถึงเกท 27 ของเราที่ต้องไปนิวยอร์ค แต่ที่มานั่งรอที่เกท 9 เพราะเดี๋ยวโบว์แพรต้องต่อเครื่องไป DC ตอนเดินเล่นเนี่ยสายตาสอดส่องมากอะ เพราะมาเกาหลีทั้งที่ก็อยากเจอ ผช บ้างไรบ้าง ฮ่าๆๆ (ยังมิวายจริงๆ) จนระหว่างขากลับไปเกท 9 เราเจอ ผช คนนึงขาวๆและมีออร่าเปล่งประกายมากๆ ใส่แว่นดำ สวมหมวก เดินมากับผชอีกสองคน... เฮ้ย! ซีวอนนนนนนนนนนนนนนน โฮกกกกกกกกกกกเลยนาทีนั้น ตาค้างมากแล้วสะกิดเอ้ เฮ้ยซีวอนอะ แล้ววอนก็เดินสวน เอ้เรียกซีวอนอปป้า วอนหันมายิ้มให้หล่อเว่อร์ๆ แมร่งงงง ชาตินี้จะเจอผชเพอเฟ็คอย่างวอนอีกมั้ย แต่หน้าแอบมีสิวเล็กน้อย คาดว่ากำลังจะตามเพื่อนๆที่ไปจีนเมื่อวาน ก่อนมาเกาพวกเรายังคุยกันอยู่เลยว่าถ้ามาเมื่อวานเนี่ยเจอ SJ-M แน่ๆ  เพราะพวกนั้นไปจีนกัน บ่นไม่ทันขาดคำเจอจริงๆ ทำเอารีเทิร์น ฮ่าๆๆ อย่างน้อยเอสเจก็ไม่เคยทำร้ายเราละว้าาา (เมื่อก่อน)รักเอสเจก็เพราะยังงี้ ทั้งเฟรนลี่ น่ารัก และรั่ว! 5555555555555 เอาล่ะซีวอนเราจะรีเทิร์นนายล่ะนะ (ดีมั้ย? ฮ่าาาาาาาาาา) พอเจอรอยยิ้มของวอนเสร็จ ก็รีบวิ่งไปเรียกโบว์ไปดูวอนโบว์ไปกับเอ้ ส่วนเรานั่งอยู่กะแพร เหนื่อยไม่ไหวแล้ว เพราะวิ่งด้วยแล้วก็ตื่นเต้นด้วย ฮ่าๆๆ โบว์เอ้หายไปซักพักก็กลับมา แล้วเราก็เวิ่นเรื่องซีวอนกันไปพักใหญ่ อยู่ดีๆซีวอนเดินกลับมา คาดว่าจะไปขึ้นเครื่อง พวกเราที่นั่งรอเครื่องอยู่เหมือนกันก็โบกมือข้ามฝั่งไปให้วอน แล้วซีวอนก็! พูดกับพวกเราข้ามฝั่งมาว่า Have a nice trip! วู้วววววววววววว พิเศษโคด ฮ่าๆๆ ซีวอนอวยพรให้เลยทีเดียว

 

 

มีฝรั่งใจดีถ่ายรูปรวมให้ ^^

 

รอจน 10 โมงกว่าก็ไปขึ้นเครื่องต่อ เจอคนไทยไปนิวยอร์คเยอะเลยแฮะ ไฟลท์ KE081 นั่งนานจนไม่รู้จะนานยังไง ดีนะมีหนังให้ดู ก็ผลัดกันดูไปอ่านะ เราดูบ้าง ให้หนังดูเราบ้างสลับกัน ฮ่าๆๆ หลับว่างั้น -"-

 

 

 

นั่งตรงปีกเครื่องบินพอดีเลย
 
 
 
มอนิเตอร์กับรีโมทไว้ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกมส์ : )
 
 
นั่งนานมาก นั่งจนเมื่อยอะ 14 ช.ม. มาราธอนสุดๆ พอถึงออกจากเครื่องแล้วรู้สึกดีมาก ได้เดินซะทีชั้น นั่งหลังขดหลังแข็งบนเครื่องบินมานาน ล้าจากการเดินทางมากๆเลย ตอนเช็ค ต.ม. เข้านิวยอร์คเจอผู้ชายไทยคนนึงกำลังจะไปนิวเจอร์ซี่ที่ Penn Station เลยจะขอติดสอยห้อยตามไปด้วยซักหน่อย เพราะเราก็จะไปขึ้น Amtrakที่นู่นเหมือนกัน รอตรวจ ตม นานมากเลย เจอคณะเด็กมอต้นญี่ปุ่นด้วย สงสัยมาทัศนศึกษาที่นี่ แต่ทำไมมาไกลจัง ท่าทางโรงเรียนนี้จะรวยแฮะ พอตรวจเสร็จก็ไปรับกระเป๋าแล้วก็ออกมาเจอป้า จนท. คนนึงมาแนะนำทางไปให้ จากตอนแรกที่ว่าจะนั่ง subway ไปก็เปลี่ยนใจไปขึ้นรถบัสแทน เพราะแค่หันไปมองสัมภาระตัวเองก็เหนื่อยแล้ว ฮ่าๆๆ shuttle bus $15 + $1(tip) พอถึงที่ central ไรซักอย่างก็เปลี่ยนไปขึ้นรถตู้นั่งต่อไปจนถึง Penn Station ต้องให้ทิปเค้าอีกแระอะ ก็เลยให้ไป $1 ไม่รู้ให้ถูกรึป่าว แล้วเราก็ลงลิฟต์ไปแลกตั๋วจริงมา ไปนั่งรอที่ waiting seat แล้วก็ออกไปเดินเล่นหาทางไปชานชาลาแต่หาไม่เจอเลยซื้อน้ำเปล่ากับขนมปัง(หนาๆ)มาแผ่นนึง ตั้งเกือบ $5 แน่ะ แค่น้ำเปล่าเนี่ยนะ! กุไปเผลอหยิบน้ำแร่จากไนแองการ่ามารึไงเนี่ย ทำไมแพงจัง แล้วก็กลับไปนั่งรอ เล่นเน็ตไป จนใกล้เวลารถไฟออกก็ไปหาทางที่เค้าจะเช็คอินกระเป๋า งงมากอะ มาครั้งแรกแบบไม่รู้อะไรเลย พอไปเช็คเค้าก็บอกตั๋วของเราไม่ใช่แบบเช็คอะไรเนี่ย ให้ไปหาพี่ red cap ใน waiting ให้เค้าขนกระเป๋าลงไปให้ เราก็ทำตามไป จนสามารถรอดลงไปที่ track 4 ขึ้น Amtrak สาย 667 ได้อย่างปลอดภัย วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ ทั้งล้าจากบนเครื่องบิน ไหนจะต้องลากกระเป๋าไปนั่นนี่อีก พอขึ้นรถไฟไปได้ซักพักก็หลับ มีตื่นบ้างบางสถานีที่จอดรอคนขึ้นนาน จนมาตื่นอีกทีก็ใกล้ๆ PA แล้ว เวลาเค้าเป๊ะมากเลยอะ ตั๋วบอกถึง 6:40 PM ก็ถึงจริงๆ 
 
 
 
ระหว่างทางไป Harrisburg ตอนจอดที่สถานีไรไม่รู้ พอดีหลับๆตื่นๆ(อีกแล้ว) ฮ่าา  

 

คุณแอนดี้กับโดโรธีมารับแล้วพาไปกินแมคก่อนเข้าบ้าน ใจดีจังแฮะสองคนนี้ อืม ค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย วันนี้พอเก็บของเสร็จก็หลับเป็นตายเลยอะเรา ล้ามากไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้มี E-Learning ด้วย เลยหลับเอาแรงหน่อย

 

ป.ล.

# อยากเจอลูกชายว่ะ 
# ทำไงดี... (ต้องทำใจป่าววะ)

 

 

 

หนังสือที่กะว่าจะเอาไปอ่านที่นู่น แต่ไปๆมาๆตัดใจเอาไปแค่ 3 เล่ม 
มี try, bearwish และ secretly replay 

 

NJ

posted on 21 May 2012 22:14 by thunnie  in ME

*ขนมาจากบล็อคเก่า

 

 

2010.04.03


ตื่นแต่ตีห้า เตรียมตัวรอลุงจอห์นมารับ แต่กว่าจะได้ออกก็เจ็ดโมง ลุงมัวแต่ทำไรอยู่ไม่รู้ แต่พอมาถึง สถานีรถไฟ Amtrak ตารางดันเปลี่ยนเป็น 9.15 AM ค่ารถ $23 แล้วก็ไปหาของกินกัน กิน  Burrito ทั้งคู่ รสชาติพอถูๆไถๆสมราคา $1.99 ฮ่าๆๆ ต้องประหยัดไว้ก่อน พอถึงเวลารถออกก็งง ทำไมมีแต่คนออกมาวะ แล้วจะเกินเวลาแล้วด้วย เลยวิ่งไปถามตรงที่ขายตั๋ว เค้าบอกรถออก 9.30 ก็ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะตกรถซะแล้ว งงตารางรถที่นี่ได้อีก ดันบอกแต่เวลา arrive หอกมากกกก พอถึงเวลาก็ขึ้นรถ ถึงเบาะก็ใส่หูฟังหลับทันที ง่วงมากกกกก พอถึง Philadephia ออกจากชานชาลามาตื่นตาตื่นใจมาก ทำไมมันต่างจากเมืองกูจังวะ ฮ่าๆๆ สวยมากกกกกกก นี่แค่สถานีรถไฟนะ ยังไม่ทันออกไปข้างนอกเลยอะ เสร็จแล้วก็รีบไปซื้อตั๋ว NJ Transit ซื้อตั๋วกับเครื่องอัตโนมัติอย่างงง ต้องให้คนดำฮิปฮอปๆช่วย โชคดีมันไปเมืองเดียวกันพอดี เลยเจอกันตลอดทางเลย ฮ่าๆๆ เหมือนเราตามเค้าเลยแฮะ ค่าตั๋ว $14.75 ได้ตั๋วสองใบ เที่ยว Trenton $6.75 New Brunswick อีก $8 แต่รถไฟเที่ยวไป Trenton นี่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ เบียดๆอะ แต่พอ Transfer ไป New Brunswick รถไฟดีมากกกกกกกกอะ รถไฟมีสองชั้นด้วย นั่งอย่างสบายเจ๋งโคด เดินทางแบบ backpacker มากอะ ไปไหนไปกัน ตื่นเต้นดี ได้รสชาติชีวิตมากอะ อย่างน้อยมาเมการอบนี้ก็คุ้มแล้วอะ ดีกว่าทำงานเครียดๆอย่างเดียว เที่ยวบ้างไรบ้าง หุหุ


เมือง New Brunswick ไม่มีไรเลยอะ น่ากลัวอีกต่างหาก คนดำและแขกเยอะโคด หน้าตาแต่ละคนบอกบุญไม่รับมากกกกกก ออกมาก็ไปถามทางคนขายตั๋วไป Nicholas Music Center เค้าก็บอกให้ไปทาง George Street พอลงมาก็ถามคนเอเชียแถวนั้น เค้าก็บอกให้ไปขึ้นรถเมล์ตรงแแยกนู้นก็เดินๆไป แล้วไปถามฝรั่งขาวอีกก็เจอป้ายรถเมล์ แล้วก็นั่งรอ ตอนแรกว่าจะถามคนแถวนั้นว่าขึ้นสายไหนดี แต่หน้าตาไม่น่าถามซักคน มีแขกคนนึงเดินหนีหน้าตาเฉยเลยอะ แอบโกรธ -*-  ซักพักมีรถเมล์ผ่านมา มีลางสังหรณ์แปลกๆเลยรีบวิ่งขึ้นไปถามคนขับว่าผ่าน Nicholas Music Center มั้ย? สรุปผ่านและไม่เสียค่ารถด้วย เลยเป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นรถเมล์ในเมกา ที่จริงก็เป็นประมาณรถในมหาลัยน่ะแหละเลยไม่เสียตัง สำหรับนักศึกษา เราก็เนียนไป ดีนะที่มอนี้คนเกาหลีเยอะ ฮ่าาาาาาาา ขึ้นไปก็งงๆ นั่งวนไปเรื่อย นั่งไปซักพักเจอคนดำที่ช่วยซื้อตั๋วที่ฟิลาอยู่ข้างทาง เออแฮะ มาเมืองเดียวกันจริงๆ ฮ่าๆๆ โลกช่างกลมได้อีก พอออกจาก George Street ไปก็เข้าเขตมหาลัย นักศึกษาเต็มไปหมดเลย หุหุ แต่ไม่มีอาหารตา! เมืองนี้คนดำเยอะได้อีก เป็นแหล่งคนดำจริงๆ แล้วอย่างสกปรกเหอะ นั่งๆไปก็เจอซะที เกือบไม่ได้ลงแล้ว ดีนะที่ป๋วยไปถามเค้าว่าใช่ Nicholas ป่าวแล้วก็ลงมากัน มองไปก็เฮ้ยตึกคุ้นๆแบบนี้ใช่เลย ฮ่าๆๆ


ในที่สุดฉันก็ถึงจุดหมายซะที แล้วแบบสงสารน้องโคด อุตส่าห์มานั่งรถเล่นซะไกล ฮ่าาาาาาา ที่จริงทริปนี้กะมาคนเดียว เกรงใจคนอื่น เพราะเรากะมาหาผู้ชายอย่างเดียวเลย ฮ่าๆๆ มาถึงเจอคนนั่งตากแดดรอเข้างานเพียบเลย ฟันธงเลยว่าแฟนคลับเจย์แน่ๆ มีแต่หัวดำหน้าเกาหลีทั้งนั้นนนนนน เลยไปเดินเล่นในมอ เข้าห้องสมุด เข้าห้องน้ำไปเรื่อย กะว่าในอนาคตอาจได้มาเรียน ฮ่าๆๆ ห้องสมุดที่นี่เงียบมากอะ มีแต่คนนั่งเรียน คอมก็เป็นแมคหมดเลย ไฮโซวววววววววโคดดดดดดดด ออกมาก็กลับไปที่เดิม นั่งซักพักเบื่อไม่มีไรทำ เลยไปหาของกินที่โรงอาหาร เราซื้อแค่ขนมปังอะ อาหารในมอที่นี่อย่างแพงอะ ต้องประหยัดไว้ก่อนเพื่อเจย์ หุหุ กินไปนั่งดู Hero ไป กินเสร็จก็กลับไปที่เดิม คนเยอะกว่าเดิมมากเลยอะ ไปนั่งๆอยู่แถวนั้น เริ่มมีคนมาวี๊ดว๊ายเหมือนเจอเจย์เข้า Hall ไปแล้วทางประตูหลัง อย่างเซงอ่าา อุตส่าห์มานั่งรอ -*- เลยไปต่อแถวดีกว่า เผื่อซื้อตั๋วได้

 

เห็นคนเกาหลีคนนึงดูท่าทางน่าคุยได้เลยไปถามเค้าซักหน่อยว่า เป็นแฟนเจย์รึป่าว เค้าบอกใช่ แล้วยังเป็นแฟน 2pm มั้ย? เค้าบอกว่า "ไม่" ส่วนเราตอบยังไงไม่ขอบอกแล้วกันนะ : ) แล้วก็ถามเค้าต่อว่ามาจากเมืองไหน เรามาจากไทยนะ เค้าตกใจเชียว ฮ่าๆๆ พอถามเรื่องบัตร เค้าก็ยังบอกว่ายังไม่ได้บัตรเหมือนกัน เพื่อนเค้าก็หาบัตรวุ่นเชียว ซักพักเพื่อนเค้ากลับมานั่งแล้วก็วี๊ดว๊ายกัน เราก็นึกว่าได้บัตรแล้ว แต่่พอตอนประตูเปิดดันไม่เข้าแฮะ อ่อ แล้วก็ตอนก่อนหกโมงหน่อยๆก็ถามคนเกาหลีข้างหลังเราว่าแแฟนเจย์รึป่าว? ยังเป็นแฟน 2pm อยู่มั้ย? สเต็ปเดิมเหมือนคนก่อนหน้าเลย คนนี้ตอบว่ายังเป็นแฟน 2pm อยู่ แล้วเค้ามาจากเมือง Philadephia ใกล้ๆ Harrissburg นี่เอง หุหุ คนบ้านใกล้เคียงนี่เองเนอะ เราก็บอกว่าเรามาจากไทยนะ เค้าก็ว้าว แล้วถามว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับ 2pm บ้าง? เราก็คิดในใจ เฮ้ย ถามไรแปลกๆ เพราะเรามาจากไทยเหรอ? ทำไมจะไม่รู้จัก 2pm ล่ะ ไทยบ้าเกาหลีจะตาย แต่ก็ตอบไปว่า "นิกคุน" ฮ่าๆๆ แล้วก็ถามเรื่องบัตรไปเรื่อย เราจะหาบัตรได้อีกมั้ย? อะไรแบบนี้ ระหว่างรอก็เจอคนเกาหลีมากมาย งานนี้มีแต่คนเกาหลีจริงๆแฮะ รวมมาจากทั่วทุกสารทิศ เฮ้ย แต่ชอบนักรักบี้เกาหลีคนนึงอะ ใส่เสื้อทีม Rutgers น่าจะเป็นเด็กในมอนี้แหละ แต่ตัวบึ้กมากอะ กล้ามใหญ่นักกีฬาโคดๆ ฮ่าๆๆ น่ารักชะมัด ตอนนี้ยังจำหน้าได้อยู่เลย หุหุ

 

นาทีระทึกตอนจะเข้างาน บัตรจริงๆยังไม่มีในมือ แต่มีบัตรลุ้นโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นต์จากมือศิลปินเรียบร้อยแล้วอะสองใบ ฮ่าๆๆ พอใกล้ๆจะถึงประตู อีคนเกาหลีข้างหลังที่เคยคุยด้วย มาถามว่าจะซื้อตั๋วต่อมั้ย จะขาย $75 เราก็โหยยย แม่งแพงกว่าราคาจริงตั้งสามเท่า ฉิบหายแล้วกูทำไงดี ตอนนั้นแบบต่อราคาตั้งแต่ 30 ยัน 60 มันก็ 65 แล้วกัน แล้วอยู่หน้าประตูถึงคิวแล้วอะ ก็เลยโอเคๆไป แล้วก็จ่ายตัง จบ ได้เข้างาน ระทึกชะมัด บัตรเข้าไปดูแค่เจย์และ Art of Movement แค่สามสิบนาที (ถึงป่าววะ ไม่ได้จับเวลา ฮ่าๆๆ)

 

บัตรเข้างาน

 

 

 

 

 

งานเริ่มด้วยการแสดงเต้นจากเด็กเกาหลี ไม่ได้มีความสวยงามเล้ยยยย เหมือนแค่ใส่ชุดแค่นั้นเองอะ แล้วก็ละครเวที Goong จากคณะนักศึกษา ม.Rutgers ซึ่งไม่รู้จะสนุกดีมั้ย ละครธีสิสของศิลปากรเรายังเจ๋งซะกว่า ขนาดเอกเล็กๆเองนะ นี่มอใหญ่ในเมกา ไมธรรมด๊าธรรมดาจัง อยากจะบอกเลยอะว่า งานนี้มันจะไม่มีคนมาดูจริงๆนะถ้าไม่มีเจย์และ AOM เหอๆ เอาเจย์มาเรียกเรตติ้งโคดๆ

 

รูปในงานจากวิวชั้นสอง : )


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ช่วง 9.17 PM ก็เริ่มเห็นชาวออมมาป้วนเปี้ยนหลังเวทีแล้ว หุหุ ใกล้เวลาจะออกมาแล้วล่ะซี้ ไอ่เราก็พยายามเพ่งใหญ่เลย ไม่มองหน้าเวทีแระกู มองแต่ประตูข้าวเวที ฮ่าๆๆ หลืบแค่นั้นยังจะพยายามเพ่งเข้าไปประตูข้างเวทีโชว์จากศิลปินก่อนถึงคิว ของออม Clara ขึ้นก่อน น่ารักมากอ่า เสียงดีมากเลยด้วย เพลงก็เพราะ แล้วตอนปรับสายกีตาร์ก่อนที่จะร้องเพลง เค้าก็บอกประมาณว่าเสียงเพี้ยนเพราะเจย์อะมาเล่นกีตาร์เค้า บอกอยากเล่นเพลงของ Chris Brown ฮ่าๆๆ เจย์น่ารักกกกกกกกกกกอ่าาาาาาาาาาา
 
 
หลัก ฐานๆๆ 
 
 
 
 
Clara

 
 
ฮิพฮอพๆๆ
 
 
 
 
 
 
 
เดี๋ยวมาต่อรูป Jay & AOM อีกเอนทรี่เนอะ ยาวแล้วอะหน้านี้ ฮ่าๆๆ
 
 

รุ้งแรก..

posted on 24 Mar 2012 00:40 by thunnie  in ME
 
 
 

คอยกันมา 13 ปีแล้วสินะ...


.
 
.
 
.

7 มีนาคม 2555 March 7, 2012
L'Arc en Ciel World Tour 2012 
 

เป็นวันที่เราจะจดจำไปตลอด และจะไม่ลืมเลยจริงๆ...
 
 
ตั้งแต่รู้ข่าวว่าลาร์คจะมาไทยก็คิดอยู่ตลอดว่าแม้จะต้องไปคนเดียวก็จะจองตั๋วให้ได้ มันเหมือนเป็นความฝันอย่างนีงที่ในชีวิตนี้ตั้งใจว่าจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้ ก่อนหน้านี้คิดว่าจะไปคอน 20 ปีลาร์คถึงที่ญี่ปุ่นเลยด้วยซ้ำ บอกตัวเองว่าจะไปให้ได้ แม้ในใจจะรู้ว่าคงไม่มีทางเป็นไปได้ แต่อยู่ๆก็เหมือนมีความหวังเล็กๆเกิดขึ้นมาในใจก็ตอนได้ยินข่าวว่าจะมีทัวร์ที่ไทยนั่นแหละ จนความหวังนั้นมันกลายเป็นความจริงในวันที่เราถือบัตรอยู่ในมือ
จากวันจอง 7 ม.ค. จะว่าไปก็แป้บเดียว ในที่สุดก็ถึงวันที่ 7 มี.ค. จนได้... ก่อนหน้าวันคอน 2 วัน ตอนค่ำๆวันอาทิตย์เราได้ข่าวว่าลุงๆมาถึงสนามบินแล้ว แฟนๆพร้อมใจไปรับกันมากมาย ไอ้เราที่มัวแต่ตกข่าวกว่าจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว ก็ได้แต่ปลื้มใจแทนลาร์คที่มีแฟนๆไปรับมากขนาดนั้น แม้จะ 13 ปีแล้วก็ตามที 

ขอย้อนรำลึกกลับไปสมัยมอต้นหน่อย ในสมัยญี่ปุ่นกำลังรุ่งเรือง เราได้กำลังใจเรียนภาษาญี่ปุ่นก็เพราะเพลงและศิลปินญี่ปุ่น ช่วงแรกก็เริ่มชอบเริ่มรู้จักได้เพราะรายการเพลงดึกๆช่อง itv, ช่อง 7 นี่แหละ เริ่มต้นด้วย J-POP ก่อน เพราะเพลงติดหูง่าย ตัวคนร้องก็หน้าตาน่ารัก ชอบอะไรไปตามประสาเด็กมอต้นที่กำลังเริ่มกรี๊ดกร๊าดผู้ชาย555 แต่วงที่เรียกได้ว่าชอบจริงจังก็ w-inds. นี่แหละ จากนั้นเราก็เริ่มซื้อเทปเก็บ ดูซีรี่ย์บ้าง ซื้อหนังสือนิตยสารเกี่ยวกับดารานักร้องญี่ปุ่นมาอ่านบ้าง สมัยนั้นมีนิตยสารไม่เยอะ หลายคนที่ชอบอะไรเกี่ยวกับญี่ปุ่นก็คงรู้จักกันดีเนอะ อิอิ พอฟังเพลงญี่ปุ่นหลากหลายขึ้นก็เริ่มมาเจอ Luna Sea เจอ L'Arc en Ciel, Glay, X-Japan เคยซื้อเทป Luna Sea รวมฮิตเก็บด้วย ฮ่าๆๆ (ก็ดันมารู้จักเอาตอนเค้าจะแยกวงพอดีนี่เนอะ) ส่วนลาร์คนี่ชอบทั้งเพลงและตัวศิลปิน เราคิดว่าลาร์คเป็นวง J-Rock ที่ฟังง่าย และเหมาะกับสไตล์เรา(ทั้งในตอนนี้ด้วย) ส่วนเอ็กซ์เรากลับมาชอบที่ผลงานเดี่ยวของ Hide ซะมากกว่า Glay สมัยนั้นก็เป็นยุครุ่งเรืองของเค้าพอดี เราดูไลฟ์เพลง I'm in love ที่คนเยอะๆ(น่าจะ Glay Expo) เพลงนั้นมันมีพลัง ฟังไปก็น้ำตาจะไหลไปขนลุกมาก ไม่น่าเชื่อเนอะว่าเพลงมันเชื่อมคนได้จริงๆ ภาษาไม่ได้เป็นอุปสรรคเลย

ไม่รู้ทำไมถึงชอบเพลงญี่ปุ่น รู้แค่ว่าฟังแล้วรู้สึกดี มันเป็นอะไรที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่ภาษา หรือแค่ศิลปิน แต่ทั้งเพลงทั้งท่วงทำนองมันเข้ากันยังไงไม่รู้ เรารู้สึกได้ถึงความตั้งใจของคนทำที่อยากให้คนฟังมีความสุขจริงๆ เคยคิดเหมือนกันว่าในขณะที่เราก็ชอบ w-inds. แต่ก็ชอบ L'Arc มากๆด้วยเหมือนกันทั้งๆที่ก็คนละแนวเพลง เลยได้แต่บอกตัวเองว่า "ฉันเป็นคนฟังเพลง" ไม่ได้แบ่งว่าตัวเองจะเป็น POP หรือ ROCK ฮ่าๆๆ (เอางี้เลย) แต่ที่จริงก็ฟังได้ทุกแนวแหละนะ ลูกทุ่งก็ร้องได้555 
 
รู้สึกนอกเรื่องไปเยอะเลย มาเข้าต่อที่ลาร์คเหมือนเดิม ถึงจะจำไม่ได้แล้วก็เหอะว่าเริ่มชอบตั้งแต่ช่วงไหน แต่จำได้ว่ามาพีคชอบเอามากๆก็ Stay Away ถึงขั้นอัดเพลงจากวิทยุมาแกะเนื้อเองเอาอีกที (เมื่อก่อนเน็ตยังไม่แพร่หลาย เซิร์จกูเกิ้ลยังไม่เป็น55) แกะจนจบเพลง พยายามมากจนร้องได้ นับถือตัวเองเมื่อก่อนจริงๆให้ตายเหอะ!! จากนั้นก็ตามลาร์คมาเรื่อยๆ เริ่มฟังเจร็อคเยอะขึ้น แต่ยังไงๆก็ไม่มีวงไหนจับจิตเท่าลาร์คเลย หลังๆเริ่มเข้ามหาลัยก็ห่างหายจากลาร์คไปพักนึง จากที่ในห้องเคยมีโปสเตอร์ลาร์คก็เปลี่่ยนไปบ้างตามกาลเวลา จนมาสำเหนียกตัวเองได้ว่ายังไงก็หนีญี่ปุ่นและเหล่าลุงไม่พ้น กลับมาซบอกดังเดิม เพลงใหม่ๆก็เพิ่งจะเริ่มกลับมาหาฟัง ดีนะที่ทันเวลาไปคอนพอดี ฟังไปฟังมาเพลงใหม่ๆก็เพราะดี มีซาวน์แปลกใหม่บ้าง แต่ที่เหมือนเดิมคือความตั้งใจ และความเท่!! โคตรๆเท่!!!!ของลุงๆ ไม่อยากจะเชื่อจริงๆจนได้มาสัมผัสกับตัวเองเอาในคอนนั่นแหละ ว่าผู้ชายยิ่งแก่ยิ่งหล่อ!!!!!!!!!!!!!

นอกเรื่องอีกแล้วเหมือนเดิม ไม่เข้าเรื่องคอนซักทีนะเรา55 เป็นโรคอะไรไม่รู้ ได้พิมพ์แล้วพิมพ์เพลินยาวไม่หยุด แล้วพอพิมพ์เยอะมันไม่เข้าประเด็นซักที บล็อคแต่ละเรื่องมันก็เลยอัพไม่จบซะที ค้างทิ้งไว้หลายเรื่องมากอะ เกลียดนิสัยตัวเองแบบนี้เหมือนกัน ฮ่าๆๆ แต่ทำไงได้ มันไม่มีฟีลเขียนต่อแล้ว เวลาจะอัพอะไรมันต้องอัพใหม่สดๆแบบนี้แหละ แต่เอนทรี่นี้ต้องจบแน่นอน สัญญา *ยกสองนิ้ว* ;)
 

มาถึงคอนประมาณบ่าย 2 โมงได้คนรอบๆอารีน่ายังน้อยอยู่แต่ก็เห็นบัตร F1 มาต่อแถวก็แล้วเยอะเหมือนกัน โดยเฉพาะโซนฝั่งเท็ตสึ ตอนนั้นในใจเราคิดแล้วแหละ(หลังจากที่เซอร์เวย์ทางเข้าของโซน F ที่มี 2 ประตู) เลยตัดสินใจจะเข้าฝั่งเคน เพราะเราก็ไม่ได้มาแบบเป็นเมนใคร แต่มาเพราะอยากทำฝันให้สำเร็จ ฮ่าาาา ไม่ได้ไปยุ่นก็ไม่ขอพลาดที่ไทยล่ะวะตู ในเมื่อลุงมาเหยียบถึงถิ่นแล้วขนาดนี้ ฮี่ *ยิ้มแป้น* เดินไปเดินมาก็ชักไม่มีไรทำเลยกะไปสตาบัคส์ซักหน่อย ระหว่างทางแวะเข้าห้องน้ำก็เจอเพื่อนเก่าที่ยอมกลับมาจากยุ่นเพื่อลาร์คเลยทีเดียว ทักทายกันพอเป็นพิธี ก็ขอตัวลาจากมาแบบเก้อๆ ฮ่าๆ ใจจริงอยากจะคุยให้หายอยากนะ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนมีกำแพงอะไรกั้นอยู่ หรือเราคิดมากไป? ไปนั่งเล่นสตาบัคส์โทรหาฉัตร เอม เม้ามอยกะพอยไปเรื่อยพอเพื่อนไปแล้วก็เลยไปบ้าง เดินกลับไปอารีน่าต่อประมาณ 4 โมงได้ คนเริ่มเยอะขึ้น เราก็ถ่ายรูปเก็บบรรยากาศไป ซักพักเริ่มเมื่อยก็ขึ้นไปหาของกิน ได้ยำวุ้นเส้นทะเลมาหนึ่งจานนั่งกินรอเวลา จน 5 โมงก็ลงไปอีก
 
ประมาณ 5 โมงครึ่งบัตรชั้นบนเริ่มเปิดให้ขึ้นไปได้ แต่ F1, F2 ยังไม่เปิดให้เข้า บัตร F2 ต่อแถวหน้าเกทกันแล้ว แต่ F1 ยังต่ออยู่ตรงคิวที่เดิม บางคนที่ซื้อ F1 แต่ไม่ได้รันคิวไว้ที่ไม่รู้ก็หลงกันไปต่อรอเข้า F1 บ้าง โดยเฉพาะคนต่างชาติ ที่จริงน่าจะมีบอกเป็นทางการหน่อยเนอะ ประกาศเป็นอิ๊งบ้างว่าให้ไปต่อแถวรอเข้า F1 ตรงไหนยังไง ทำเอาเสียเวลาไปหน่อย เราที่กะยืนหลังๆอยู่แล้วก็อยากเข้าจะแย่แล้วแต่ F1 ไม่ปล่อยให้เข้าซะที จนเราก็
ไปต่อคิวเค้าจนได้ เวลาล่วงไปทุ่มกว่าก็เพิ่งได้เข้าประตู F1 คาดว่าตัวเองน่าจะคิวประมาณ 500-600 มั้ง เข้าไปแล้วตกใจ ผิดจากที่คาดไว้เยอะ ไม่คิดว่าจะใกล้ขนาดนี้ แถมคนก็ยังไม่เยอะเท่าไหร่ ข้างหลัง F1 นี่โล่งมากจนไม่อยากยืนหลังๆ ในที่สุดเราก็ไปอยู่ในหมู่ผู้คนจนได้ กลางๆไม่หน้า แต่ก็ไม่หลัง ยืนเต้นได้สบายๆ หายใจสะดวก ฮี่ๆๆ แต่ก็แอบกังวลอยู่ว่าจะเห็นหน้าป๋ามั้ยน้า ไอ้เราก็ตัวเตี้ยขนาดนี้555  ยืนๆรอไปก็พยายามมองเก็บบรรยากาศการมาคอนญี่ปุ่นครั้งแรกของตัวเองไป นึกว่าฝันจริงๆ55 คนเริ่มทยอยเข้ามาเรื่อยๆ มีบอลลูกใหญ่ให้ได้โยนเล่นกัน มีเด็กโดนบอลชนด้วยอะ น่าสงสารปนงงๆเพราะไม่รู้เด็กมาดูได้ไง โซน F1 ด้วย สงสัยจะเป็นลูกของแฟนคลับ(เป็นคอนบอกวัยผู้ชมเลยทีเดียว) ซักพักอิมแพคก็เริ่มเปิด vtr แจ้ง บลาๆ จนเพลงสรรเสริญจบ ทุกคนในอิมแพคต่างรู้กันว่าความมันส์จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว.. 


และแล้วไฟก็ดับลง ทุกคนจดจ้องอยู่กับเวที จอก็แสดงภาพแผนที่โลกโชว์ประเทศที่เป็นสถานที่ World Tour จนไฮด์ทลายจอออกมาแล้วบทเพลงแรกก็เริ่มบรรเลงขึ้น!! Ibara no namida..... เสียงของไฮด์เอื้อนเอ่ยเป็นทำนองขึ้นมา พร้อมกับเสียงกรี๊ดของเหล่าสาวกลาร์คในไทย ทุกคนตื่นเต้นกับการได้เจอลาร์คเป็นครั้งแรกมากๆ เราก็ถึงกับพูดไม่ออกเลย ได้แต่มองไปบนเวที พยายามจ้องไปทางไฮด์ พยายามมองด้วยสองตาของตัวเอง มองทุกๆคน ป๋าเคน เท็ตสึ ยูกิฮิโระ... และฟังเพลงที่พวกเค้ากำลังถ่ายทอดให้ฟังสดๆ "LIVE" ตรงหน้า! TT_________TTเราทั้งโยกทั้งโบกแท่งไฟอย่างเมามันส์ แม้จะเป็นเพลงที่ร้องไม่ได้ แต่ก็มันส์เต็มที่!! ไฮด์ร้องเพลงเร็วอุ่นเครื่องติดๆกันด้วย Chase ทำให้ทุกคนในฮอลล์ยิ่งเร้าร้อนกันเข้าไปใหญ่ (บรรยายเว่อไปมั้ย ฮ่าๆ) เอาเป็นว่ามันส์มากตั้งแต่เพลงแรก ถึงจะเป็นเพลงใหม่ๆที่ทุกคนอาจไม่คุ้นเคยก็เหอะ แต่เราว่าฟังบ่อยๆแล้วก็มันส์ดีนะ จนมาถึงเพลง Good Luck My Way เพลงที่เรามีอินเนอร์ตั้งแต่เช้า ฮ่าๆๆ ชอบมากเพลงนี้ เพลงอะไรเกี่ยวกับการเพ้อฝัน การมุ่งสู่จุดหมายนี่ชอบมาก มันโดนตัวเองดี จังหวะก็มันส์ ยิ่งร้องได้ยิ่งมันส์เข้าไปใหญ่!! พอเพลงนี้จบลงไฮด์ก็ " สวัสดีครับ!!!! พวกเรา L'Arc en Ciel!!!!!! "
" รอนานไหมครับ!! "
" พร้อมรึยัง?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "


แล้วก็มาถึงเพลง Honey ที่ป๋าไฮด์หยิบกีตาร์ขึ้นมาเล่นด้วยยิ่งสุดยอด!!! เป็นเพลงเก่าที่ชอบมากและสนุกมากกกกก มันมีอารมณ์ร่วมสุดๆ เพลงเดียวที่ได้เห็นไฮด์เล่นกีตาร์จริงๆ ช่วงแรกเรามองแต่เวทีจริงๆไม่ได้หันมองจอเลยให้ตายเหอะ จนมาช่วงกลางๆเริ่มมองจอเริ่มเก็บรายละเอียดชุดที่ทุกคนใส่ เริ่มสังเกตท่าทางแต่ละคนเวลาเล่นดนตรีบนเวที ตรงจุดที่เราอยู่ตรงกับป๋าเคนพอดีเลย มีช่วงนึงมองแต่เคนจนเกือบนึกว่าตัวเองเมนเคน ฮ่าๆๆๆๆๆ!!! แต่ในคอนวันนี้ไฮด์เจิดจ้าสุดๆ ตาสวยมาก ในจอถ่ายแค่หน้านี่ทำเอาเพ้อ ที่ผ่านมานึกว่าเป็นเทพที่ไม่ได้อยู่โลกเดียวกันมาตลอด จนมาเจอกันห่างแค่ไม่กี่เมตรในคอนนี่แหละ มันน่ากลัวจริงๆการที่ได้มาเจอพวกเค้าอย่างนี้ มันทำให้ยิ่งอยากไปดูคอนเสิร์ตพวกเค้าอีก T_T ใครอยู่ F1 คงคิดเหมือนกันใช่มั้ยช่วงแรกๆในคอนยังไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบโต้กับคนดูเท่าไหร่ จนพอเล่นไปเรื่อยๆเห็นทุกคนร้องเพลงได้และมันส์เต็มที่ (อย่างน้อยไทยก็เป็นชาติต้นๆที่เวลาไปคอนจะโยกมันส์มาก ที่ยุ่นอย่างมากก็แค่โยกช่วงบนปะ แต่พี่ไทยนี่ไปทั้งตัว555) ทุกๆคนเริ่มสนุก ป๋าไฮด์ก็เล่นกับคนดู ทั้งวิ่งไปหาทั้งส่งจูบ บัตรชั้น 2 ริมเวทีนี่ฟินสุดแล้ว เวทีจะมีส่วนยื่นให้ได้เดินไปหา เท็ตสึกับไฮด์นี่จัดหนักตลอด ไฮด์มียื่นมือไปหาแฟนด้วย โอวววววววว อิจฉาได้อีก จะมีซักกี่คนที่ได้สัมผัสมือหนอชีวิตสาวกเนี่ย ถ้าลาร์คไม่เห็นคนไทยเต็มที่ขนาดนี้(แม้จะคนน้อย)ก็คงไม่เอนเตอร์เทนให้แบบนี้
 

> Drink It Down > Revelation > และ

เพลง Hitomi no Jyuunin เพลงที่เมื่อก่อนเราชอบมากกกก ถึงตอนนี้จะไม่ค่อยได้ฟังเท่าไหร่ แต่บทเพลงนี้ก็ยังมีท่วงทำนองที่ไพเราะอยู่เสมอ หลังจากพักเบรกไป เราก็ได้ฟังเพลงนี้อีกครั้ง ลาร์คกลับมาแบบสบายๆ ไฮด์นั่งร้อง ทุกคนก็นั่งเล่นไป คนดูในฮอลล์ชูมือ ถือแท่งไฟพร้อมใจกันโบกเป็นจังหวะตาม หลายคนซาบซึ้งกับบทเพลงโปรดของเขา เราก็เป็นคนนึงที่น้ำตาคลอไปกับเพลงนี้..... 

> X X X 
เพลงนี้เซ็กซี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

> Fate > และอีกเพลงที่เราชอบมากคือ Fobidden Lover เป็นเพลงที่จังหวะกดดันแต่มีท่วงทำนองที่ไพเราะ ยิ่งเป็นเสียงไฮด์แบบนี้ โอ้ยยยย ให้ไปขึ้นสวรรค์ลงนรกก็ยอมวะกรู!! 

แล้วก็มาถึงช่วง MC ของเคนจัง ที่เรามัวแต่เพ้อกะไฮด์ ไฮด์มายืนตรงส่วนยื่นข้างๆขวาของเวที แต่ไฟไม่ได้ส่องเพราะเป็นช่วงของเคนเค้า แต่เรานี่ไม่ไหวจริงๆไฮด์มาใกล้ขนาดนี้ จะเป็นลมให้ตายเหอะ! นาทีนั้นขอมองแต่ไฮด์ ไฮด์ก็กำลังยิ้มมองดูเพื่อนตัวเองกำลังเล่นกับแฟนอยู่ โอ้ยยยยยยย ไม่ไหว ณ จุดนั้น ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกก

เคนต่อๆ

"สวัสดีครับ yesterday ผมไปซื้อฉาบมาครับ"
"ไปกินบาบีคิวที่ธนิยะมาครับ"
"ผมไปสีลมมาครับ"
"ไปซื้อ pu-re-sen-to (present) ให้ยูกิฮิโระ"
"คิดว่าคงจะชอบ"

>____________________________<

มีตอนนึงพอแฟนๆขำกับสำเนียงไทยของเฮีย แกก็บ่นเฉยว่า "มันขำตรงไหนเนี่ย" ฮ่าาาาาาาาาา ฮากะเฮียแกจริงๆ ยุกกี้ก็น่ารักอะตีฉาบให้ดูด้วย555 เสื้อที่ได้ก็เอาใจแฟนไทยมากกกกก 
 
เฮียเคนมาต่อด้วย"ผู้หญิงไทยน่ารักมากๆ"
"ผมชอบมาก"
"ขอบคุณครับ!!" 
แล้วก็ "ฟังเพลงต่อไปนะคร้าบบบบบบบ!!!"
 

My Heart Draws A Dream สุดยอด บรรยากาศไม่ไหวแล้ว ท่อนที่ทุกคนร้อง yume wo egaku yo ด้วยกันซ้ำๆ มันยังติดอยู่ในโสตประสาทจนทุกวันนี้ เป็นภาพที่เราคิดว่าลาร์คก็ต้องประทับใจมากแน่ๆ กับการที่มาประเทศโลกที่สามที่ยังไม่เจริญอย่างไทย คนมาดูก็ไม่ได้เยอะอะไร แต่ทุกคนร้องเพลงพวกเขาได้ทุกเพลงแบบนี้ มันเป็นอะไรที่สุดยอดจริงๆ ขอบคุณโออิชิซังที่ถ่ายเพลงนี้ให้ดูจากข้างเวทีที่ทำให้ได้เห็นว่ากำลังแฟนๆลาร์คในไทยแม้จะน้อยแต่ก็สุดยอดขนาดไหน thumbs up!!!!!!!! 

> Seventh Heaven
จนมาถึงช่วงที่แฟนๆไทยทุกคนน่าจะมันส์ที่สุด(เพราะได้ฟังเพลงเก่า555) เมื่อเสียงสตาร์ทรถในเพลง Driver's High ดังขึ้น ถึงเวลามันส์แบบ non-stop แล้ว!! เพลงจากอัลบั้ม Ark อัลบั้มของลาร์คที่เราซื้อเป็นชุดแรก ทั้งซิงเกิ้ลแรกที่เริ่มติดตามลาร์คก็อยู่ในชุดนี้นี่แหละ! แล้วก็ต่อด้วย Stay Away, Ready Steady Go! เป็นเซ็ตที่โยกกกกกกมันส์โคตร!!!! ก่อนเฮียๆจะ Arigatou แล้วลงจากเวทีไป
 

ปล่อยให้แฟนๆเล่น wave รอจนเหนื่อย5555!!!! 

 

อัง-กอ-รุ
 
 

ทุกคนกลับมาบนเวทีอีกครั้งT_T
.
.
.
.
แล้วก็เข้าสู่ช่วงซึ้งด้วยเพลง 
 

Anata...................................................................................
............................................................................................
..........................................................
 
 
T___________________________T
 
 

ซึ้งเกินไปนะ เพลงนี้ลาร์คเล่นให้คนดูจริงๆ ถ้าเราตาไม่ฝาดเหมือนเราเห็นไฮด์น้ำตารื้นๆนะ ช่วงที่ปล่อยให้คนดูร้องเท็ตสึก็นิ่งไปเชียว เหมือนจะดูภาพนี้..ภาพความทรงจำในคอนครั้งแรกระหว่างแฟนไทยกับพวกเค้า ไฮด์ยิ้มแบบ.. โอยยยยยย ไม่อยากให้เพลงนี้จบเลยจริงๆ TT___TT

> Winter fall
>Blurry Eyes!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ไฮด์มีนกหวีดมาด้วย!! แล้วก็ร้องเพลงไปโยกไป ลีลาสุดยอดดดดดดดดด อร๊ายยยยยยยยยยย ขอถวายตัวเป็นแฟนเกิร์ลลาร์คชั่วชีวิตเลยตู!! เพื่อภาพนี้!!!! 


แล้วก็เป็นช่วง MC เท็ตสึกับกล้วย555 "อยาก-กิน-กะ-ล้วย-ผม-มั้ย-ครับ!!!" กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ออกเสียงมันทุกเม็ดเลย ขะ-ร้าบบบบบ 
 
 
 
 

- เพลงสุดท้าย -     " Niji "







mata ne!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!






ไม่อยากบรรยายช่วงสุดท้ายของคอนเสิร์ตครั้งนี้เลย เป็นช่วงที่ไม่อยากให้มาถึงที่สุดในชีวิต ไม่อยากเดินออกจริงๆ ไม่อยากให้งานมันเลิกเลย แลดูพร่ำเพ้อแต่ให้ตายเหอะ อารมณ์มันไม่จบจริงๆ ทุกวันนี้ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปสิงคโปร์ดีมั้ย ใจนึงก็อยากไปแม่งแบบไม่ต้องสนใจอะไรเลย แต่อีกใจก็กลัวเป้าหมายอีกอย่างมันไม่บรรลุผล เฮ้อออ เป็นผู้ใหญ่นี่มีเรื่องให้คิดเยอะจังเลยเนอะ!! ปิดเอนทรี่นี่เอาดื้อๆงี้แหละ เดี๋ยวมันจะยาวกว่านี้ ฮ่า!!
 
 
:P ;)


 

change

posted on 07 Mar 2011 01:21 by thunnie  in ME
 
 
จะเปลี่ยนได้มั้ยนะ...
 
 

:]

posted on 01 Mar 2011 01:27 by thunnie  in ME
 
วันนี้หลายอารมณ์มาก เดี๋ยวผีเข้าผีออก ฮ่าๆๆ แต่พอฟังเพลงแล้วช่วยได้จริงๆ อยากจะ*ยิ้มกว้างๆ*ได้ในทุกๆวัน
 
 
 
 
ขอบคุณเสียงเพลง... :]